CONFLICT
Jin*kame
drama
"สีน้ำตาล?"
"สีน้ำตาลนี้ไง" เสียงหวานขยันคยอ เดินนำไปที่มุมโซฟาสีน้ำตาลใกล้ๆอีกครั้ง
"เข้ากับพื้นปาเก้ในห้องนั่งเล่นด้วย มาดูใกล้ๆสิจิน" มือใหญ่ขยับหมวกปีกสั้นๆสีดำล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์สีเข้ม ลมหายใจอุ่นปล่อยออกเบาๆ ละจากโซฟาสีเทาตรงหน้าไปหาคนรักอย่างเสียไม่ได้
"อืม..." นัยน์ตาที่ออกจะส่องประกายนิดๆของคาเมะทำให้จินต้องทำท่าเหมือนจะพิจารณาโซฟาสีน้ำตาลอบอุ่นตรงหน้าก่อนจะเบนกลับไปที่โซฟาสีเทาถูกใจที่เพิ่งจะพาคาเมะกลับไปดูอีกร่วมสิบครั้ง
"แต่สีน้ำตาลอ่อนๆมันจะไม่เลอะง่ายหรอ?" จินถามเสียงเบา
โซฟาตัวขาวที่คอนโดก็เพิ่งจะถูกเจ้าพินเล่นง่ายเสียจนเป็นรอยขีดข่วนซะจนไม่น่าดู
"หนังแบบนี้รอยเปื้อนหน่อยเช็ดก็ออกแล้ว" เสียงหวานดูเหมือนจะห้วนขึ้นทุกขณะ ความเมื่อยขบก็เริ่มจะเล่นงานคนทั้งสองที่เริ่มจะขยับคิ้วเข้าหากันนิดๆ หลังจากพากันเดินไปมาระหว่างโซฟาคู่สีเทากับน้ำตาลไม่เลิก
"คาเมะลองมาดูก่อนซี่ สีเทานี้สวยจะตาย แถมยังเป็นรุ่นแนะนำของร้านด้วย" นิ้วยาวชี้ไปที่ป้ายเล็กๆที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟเข้าชุดกับโซฟาเซ็ตสีเทา
"จินก็พาฉันมาดูจะร้อยรอบแล้ว ร้านแนะนำๆ นี่จะให้ฉันอยู่กับจินหรือว่าคนในร้านอยู่กันแน่!?"
เสียงเล็กตวาดเสียจนพนักงานบางคนที่ท่าทางเหมือนจะตั้งใจฟังอยู่แอบๆ เผลอหันหน้ามามองจนได้
คิ้วโก่งสวยขมวดแน่น มือเล็กขยับแว่นกันแดดกรอบใหญ่อย่างหัวเสียเมื่อเห็นสายตารอบข้างที่เริ่มจะหันมาให้ความสนใจ
นัยน์ตาสวยตวัดมองคนตัวสูงที่คล้ายจะกำลังรอการตัดสินใจของตนเอง
กระเป๋าหนังสีน้ำตาลเปลือกไม้ถูกตวัดขึ้นบ่าลวกๆ แล้วสาวเท้าไปทิศทางที่มีประตูด้านข้างร้านตั้งอยู่
"คาเมนาชิ?" เสียงแผ่วซุบซิบอย่างที่คาเมะคุ้นเคยดังมาจากซักมุมในบริเวณนั้นทำให้ร่างบางเดินก้มหน้าจนผมสีน้ำตาลเข้มลงมาปรกที่ข้างแก้มเนียน
ปลายเท้ารีบสาวเร็วขึ้นให้พ้นจากที่มีคนอยู่ แต่ก็อาจจะสายไปสำหรับการหนีคำซุบซิบเรื่องเขาและจิน....เหมือนเคย
..................
...........................
ภายในห้องนั่งเล่นโปร่งสบาย โซฟาคู่สีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยรอยขีดขวนจากกรงเล็บเจ้าพินยังคงอยู่ที่กลางห้องเหมือนเคย ตาสวยพรายมองก่อนจะผ่อนลมหายใจพรืด
....เป็นอย่างนี้ทุกที..... ตอนแรกคิดว่าการที่ตัดสินใจย้ายมาอยู่คอนโดเดียวกับจินจะเป็นทางแก้ปัญหาขัดใจบางอย่างกับจินได้ซะอีก
ซื้อของ บทสนทนาที่หลายครั้งจะจบลงด้วยการหันหลังให้กัน แม้แต่รีโมททีวี.......
เสียงกุกกักมาจากเค้าเตอร์ครัวที่อยู่ไม่ไกล ร่างสูงกำลังง่วนกับการเก็บของสดที่ซื้อมาจากซูเปอร์พร้อมกับคาเมะนานจนเกินความจำเป็น ไอเย็นออกมาพร้อมกับแสงสว่างในตู้ท่ามกลางความมืด
นี่ก็เป็นอีกครั้งที่ความอึดอัดก่อตัวหนาแน่นลึกอยู่ในอกคนทั้งสองพอๆกับคำว่าขอโทษ
ถึงจะรู้สึกผิด หรือไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้น แต่อาการใบ้ที่เกิดขึ้นอย่างอัติโนมัติทำให้จินไม่ยอมละสายตาออกจากตู้เย็นโล่งๆนั่นเสียที
"เอ่อ..." เสียงแหบแห้งจากข้างหลังทำเอาจินผละตัวออกจากตู้เย็นด้วยอาการสะดุ้งเล็กๆบวกกับที่เจ้าตัวเล่นก้มๆเงยๆแก้เก้อกับตู้เย็นเสียจนมึน
ร่างบางค่อนข้างจะหลบสายตาร่างสูงเล็กๆด้วยความประหม่า ระยะใกล้ชิดทำเอาอึดอัดเสียจนพูดอะไรไม่ออกเหมือนกัน
"ฉันว่าจะมาหยิบค๊อกเทลน่ะ..." น่าแปลกใจไม่น้อยที่คาเมะจู่ๆก็มาปรากฏตัวอยู่ข้างหลังเข้าหลังจากที่ได้เถียงกัน
ในเมื่อทุกทีก็เห็นว่าคาเมะเอาแต่จะหนีไปชิงหลับก่อนโดยไม่ปริปากซักคำแม้กระทั่งคำอวยพรให้ฝันถึงคาเมะด้วยซ้ำ
จินขยับตัวไปอีกนิดให้ทางร่างบาง
แสงไฟสลัวจากตู้เย็นสะท้อนกับนัยน์ตาสีน้ำตาลที่ขยับขลุกไปมาเพื่อเลือกค๊อกเทลกลิ่นที่ต้องการ แล้วทุกทีที่คาเมะกระพริบตา แพขนตายาวสวยที่คนที่ยืนข้างๆมักจะลอบสังเกตก็ขยับไปมาด้วย
....จินยังไม่คิดจะพูดอะไรอีกหรอ?.... ความอึดอัดและเหงาจับใจทำเอาคาเมะต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาต่อหน้าร่างสูงจนเจ้าตัวแสดงอาการตกใจน้อยๆ
-ขอโทษที่เมื่อเย็นฉันงี่เง่า- ความแหบแห้งบาดคอจินจนไร้เสียงออกมาจากริมฝีปากแห้งผาก จินถอยหลังนิดๆเมื่อเห็นว่าคนรักแสดงท่าทางไม่พอใจในตัวเขา
ใบหน้าหวานที่แสดงความเหนื่อยอ่อนเนื่องจากต้องรับงานมากช่วงนี้ทำให้จินอยากจะเข้าไปโอบกอดให้คาเมะหายเหนื่อย
แสงสว่างที่มีอยู่น้อยนิดหายวับไปพร้อมกับเสียงปิดประตูตู้เย็น
".......ฉันไปนอนก่อนนะ..." อย่ามัวแต่ดื่มจนดึกล่ะ
ร่างสูงใช้ดวงตาทั้งคู่กำชับคาเมะที่แทบจะหายไปกับความมืด
"....." ราวกับไม่ได้มีคาเมะอยู่ใกล้ๆ จินก้าวออกจากบริเวณเค้าเตอร์อย่างเงียบๆ
........เสื้อยืดเนื้อไม่หนาทำให้สามารถรับสัมผัสจากเรียวแขนเล็กที่ล้อมเข้ามาท่ามกลางความมืดได้อย่างชัดเจน จินเบิกตาโพลงขึ้นก้มลงมองสองมือเล็กที่รัดกันแน่นอยู่ที่แผ่นอกตนเองท่ามกลางความมืดสงัด........นับเป็นครั้งแรกที่จินไม่ได้เป็นฝ่ายจู่โจมคาเมะ
"อีกแล้วจิน....." แก้มเนียนที่แนบอยู่บนแผ่นหลังกว้างขยับเบาๆพร้อมกับคำพูดที่พ้อออกมาจากริมฝีปากบาง
"ชวนมาอยู่ที่คอนโดด้วยกัน คิดว่าจะได้คุยกับจินได้สะดวกขึ้น........ทำไมถึงต้องปล่อยให้เป็นแบบนี้อยู่เรื่อย" เสียงเล็กแหบแห้งลงไปในทุกขณะ มือเล็กที่ประสานกันระหว่างอกดูเหมือนจะรัดกันแน่นขึ้นจนตรึงความรู้สึกของร่างบางให้จินได้อย่างลึกซึ้ง
"ฉันไม่รู้ว่าจินคิดยังไง.....แต่ฉันอึดอัด เหนื่อย.......เราแสร้งเป็นคนรู้จักแค่นอกบ้านยังไม่พออีกหรอจิน" ริมฝีปากบางเม้มจนเป็นเส้นหนา
คาเมะที่มักจะเป็นแสดงออกในท่าทางแบบผู้ใหญ่เสมอ คาเมะที่ไม่เคยเหน็ดเหนื่อยหรือโอดครวญถึงความยากลำบากกำลังโอบกอดคนรักพร้อมกับเปิดเผยสิ่งที่เป็นม่านกั้นระหว่างกัน
..ใช่...ฉันอึดอัดสิคาเมะ ขนาดอยู่ในบ้านด้วยกันเรายังจะต้องแสร้งทำอย่างนั้นอยู่บ่อยๆด้วยแค่เหตุผลงี่เง่าๆ
มือใหญ่ค่อยๆดึงนิ้วเล็กออกทีละนิ้วจนหลุดออกจากกัน
"........." ร่างสูงก้มตัวลงเล็กน้อย
.....แขนแกร่งที่มักจะวางพาดอยู่ที่ขาตนเองนิ่งๆยามอยู่ในทีวี หรือว่าจะขยับไปมาเพื่อบันเทิงแฟนคลับบนเวที...โอบรอบล้อมร่างเล็กแล้วกระชับแน่นยิ่งกว่าครั่งไหนๆ....สันคางเนียนเรียบฝังอยู่ที่บ่าเล็กที่เหมือนจะสั่นน้อยๆ
จินใช้นิ้วจับปอยผมสีเข้มแต่อ่อนนิ่ม ฝากไว้ที่ใบหูนุ่มนิ่ม จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมจางๆอันเป็นกลิ่นเฉพาะกายของคนรัก ลากเบาๆที่ไรผมนิ่มแล้วเลื่อนมาฝังลงบนพวงแก้มน้อย
สัมผัสริมฝีปากนิ่มเย็นด้วยริมฝีปากที่แห้งผากของตน กดมันเบาๆแต่เนิ่นนาน
"หายเหนื่อยขึ้นมาบ้างหรือยัง....คาซึยะ?" เสียงทุ่มเอ้ยเอ่ย จินที่ดูจะเย็นชาต่อหน้าคนอื่น แต่เขาก็เข้าใจถึงความอ่อนโยนของคนตรงหน้าได้อย่างถ่องแท้เสมอด้วยอ้อมกอดที่ห่อหุ้มร่างกายออกจากความล้า และริมฝีปากอวบนั่น
"...อืม..." เสียงแผ่วเบาจัดได้ยินเพียงแต่จินเท่านั้น
มือใหญ่เอื้อมไปเปิดสวิตช์ไฟโดยที่คาเมะไม่ทันได้ตั้งตัว
"....ขี้แยเหมือนกันนะเนี่ย" จินกระเซ้าด้วยรอยยิ้มจางๆที่ทาบอยู่บนใบหน้า
"...ไม่ได้ร้องไห้ซะหน่อย...โอ้ย" คาเมะหยีตาเมื่อจู่ๆจินก็คว้ากระดาษซับหน้าที่อยู่ใกล้ๆมาเช็ดที่รอบดวงตาตนเอง
"โทษทีๆ" จินเบามือลงแต่ในที่สุดคาเมะก็ดันมือจินออกจนได้ แล้วก็ทำสายตาราวกับจะตอกย้ำว่าเขาไม่ได้ร้องไห้เสียหน่อย
"ค๊อกเทลเอาไว้ค่อยพรุ่งนี้แล้วกัน....นี้มันดึกแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปกองถ่ายตั้งแต่เช้าไม่ใช่หรือไง?" มือใหญ่คว้าค๊อกเทลรสพีชที่อยู่บนโต๊ะเค้าเตอร์กลับไปใส่ไว้ในตู้เย็นดังเดิม คาเมะพยักหน้าตอบอย่างว่าง่าย
ไม่มีอะไรที่ทำให้หายเหนื่อยได้เท่ากับคนข้างๆคนนี้แล้วล่ะ....
...............
.......................
"เมื่อยแล้วก็พอก็ได้นะจิน....มันดึกแล้ว" คาเมะที่นอนตาปรืออยู่บนเตียงพูดด้วยเสียงเนือยๆเนื่องจากความง่วง
มือใหญ่เฟ้นไปทั่วทั้งแผ่นหลังแคบๆของร่างบางโดยที่มีเสื้อนอนตัวบางๆขวางกั้น ปลายนิ้วเรียวยาวไล่วนไปตามลอนกล้ามเล็กที่พักหลังค่อนข้างจะชัดขึ้นเนื่องจากลักษณะของละครเรื่องที่คาเมะถ่ายทำอยู่
"จิน!" ร่างเล็กเอ็ดขึ้นกระทันหันเมื่อมือใหญ่เลื่อนไปใกล้แถวสะโพกทำเอาคาเมะตาตื่นแทบจะเอามือไปคว้าข้อแขนจินที่นั่งคร่อมอยู่ข้างหลังแทบจะไม่ทัน
"ล้อเล่นหลอกน่า!...วันนี้คาเมะเหนื่อยมามาก เอาไว้วันที่คาเมะไม่มีเข้ากองนะ....ฉันจะ....."
"จะทำไม" คาเมะพลิกตัวกลับมานอนหงายได้สบายๆเนื่องจากความยาวของขาจิน อีกอย่างจินก็นั่งครอมไว้แค่หลวมๆ ตาสวยจับผิดพร้อมกับทำท่าทางจะรีบป้องกันตัวไว้แต่เนิ่นๆ
"....จะปล้ำ!" ยังจะมีนัยน์ตาคมวิบวับยืนยันอีกจนคาเมะสะดุ้ง
"ฉันต้องเข้ายิมต่างหากเล่า....ไม่ว่างซักวัน" มือเล็กสองข้างรีบยกขึ้นผลักช่วงกระดูกไหปลาร้าที่เป็นจุดอ่อนของจินให้ร่างสูงหงายหลังออกห่าง ริมฝีปากเล็กวาดรอยยิ้มขึ้นมาเมื่อเห็นจินกระเด้งตัวทันทีเมื่อถูกจู่โจมที่ๆเป็นจุดอ่อนของตนเอง
"...ไม่ว่างซักวัน...แต่ซักคืนเนี่ยคงจะคงจะไม่เป็นไร ใช่มะ?" จินพูดเสียงเจ้าเล่ห์ทำให้คาเมะต้องส่ายหน้าเบาๆให้แถมยังเบ้ปากทั้งที่แก้มแดงถูกรอยยิ้มดันเสียแทบแก้มแตก
"พูดจาอะไรไม่รู้เรื่อง....ฉันนอนดีกว่า" คาเมะพลิกตัวตะแคงข้างหันออกโดยที่รอยยิ้มยังไม่ยอมจางออกไปเสียที หมอนที่เคยใช้หนุนถูกหยิบขึ้นมาทาบทับหูข้างที่ไม่ได้แนบกะเตียงนอนนุ่มแทน.....ปิดไม่ฟังจินซะเลย
"...โอเคๆ....งั้น ฝันดี ฝันถึงฉันนะ" ร่างสูงพูดเสียงเบา ใช้แขนอ้อมไปเท้าตรงหน้าร่างบาง ริมฝีปากอิ่มขยับไปใกล้ริมฝีปากบางที่เม้มแน่น
"ฝันดี..." ปากกระจับน้อยรับจูบเล็กเพียงแค่เสี้ยววินาทีแล้วเอื้อมมือไปสัมผัสฐานโคมไฟที่ทำจากวัสดุมันวาว
"ฝันถึงฉันนะ" คาเมะพูดเสียงเบายิ่งกว่าจินในตอนแรกเสียอีก
...เขาไม่น่าไปตกลงอะไรนั้นเลยให้ตาย แค่เพื่อน้ำหอมฮาวายที่เคยอยากได้แค่นั้น!...
..........ก็จินเล่นให้พูดว่าฝันดีฝันถึงฉันนะแถมยังจุ๊บหนึ่งทีก่อนนอนทุกคืนแลกกับของที่ว่าน่ะสิ........
...........
....................
....Pipipipi... เสียงโทรศัพท์ทำลายความสุขบนฟูกนิ่มระหว่างเขากับคาซึยะซะแล้ว
โทรมาไม่เกรงใจอย่างงี้จะให้เป็นใครซะนอกจาก.......
**ได้อ่านข่าวเช้านี้รึยังจิน!!** ทันทีที่จินเปิดฝาพับออก เสียงโหวกแหวกของเพื่อนร่วมวงดังลั่นจนจินต้องถือโทรศัพท์ไว้ห่างๆ
"แล้วจะตะโกนทำไมวะเนี่ยยูอิจิ....เออ ไม่ได้ดู ทำไมล่ะ"
**เมื่อวานนายไม่ได้ไปร้านเฟอร์นิเจอร์แถบโยโกฮามะใช่ป่ะวะ?**
"ฉันไปมา....
**ไม่ได้ไปกับคาเมะใช่มั้ย?** ยูอิจิรีบสวนขึ้นก่อนที่จินจะได้พูดจบ เสียงลนๆของยูอิจิทำให้จินพอจะเดาสภาพการณ์ออก
"ฉันไปกับคาซึยะมา...เลิกตื่นเต้นซะทีน่ายูอิจิ" จินบ่นเบาๆอย่างหงุดหงิดเพราะยังไม่สร่างจากความง่วงนอน
....ข่าวว่าฉันไปที่นั้นที่นี่กับคาเมะแบบลอยๆ....ถึงยังไงฉันก็ไม่เคยแม้แต่จะจับมือกับคาเมะนอกคอนโดซักครั้ง
**จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ไงล่ะวะ....ไอ้พวกนักข่าวนี้มันก็โคตรเก่ง มันรู้ได้ยังไงก็ไม่รู้ว่านายกับคาเมะอยู่คอนโดเดียวกันน่ะสิ** จินที่ไม่ค่อยจะเครียดอะไรกับพวกข่าวลือก็สะดุ้งได้เหมือนกันเมื่อคำพูดของเพื่อนร่วมวงจบลง
"บ้าหน่า....."
....Pipipipi..... เสียงเรียกเข้าเสียงเดียวกับของจินดังจากมือถือเครื่องที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอน
คาเมะเอื้อมมือออกมาจากผ้านวมนิ่มเพื่อรับโทรศัพท์ ชื่อที่ปรากฏอยู่บนจอทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความฉงนใจ
"คุณจอห์นนี่??"
--------------จบ---------------
...~KoKoRo~Said...
เอาเข้าไปๆ 55 เราหาเหาใส่หัวอีกแล้วค่ะ
หลายคนอาจเริ่มเบื่อและเบ้ปากว่าไอ้นี่มันจะทำไดตัวเองหมักหมมอีกแล้ว แต่ยังไงก็มันอยากแต่งง่ะ!~ 555เริ่มไร้กฎระเบียบ
ช่วงนี้อยากอ่านฟิคเครียดๆ เงียบๆ เลยแต่งอย่างงี้ซะเลย (ตกใจปะค้า?)
คิดว่ามันตรงกะชีวิตจริงนิดๆดีเนอะ? นิสัยมันหัวแข็งกันดี
เรื่องนี้กลัวการหมักดองเราเลยขึ้นจบ ไว้ก่อนนะคะ แหะๆ ตามมีตามเกิดและแรงศรัทธาอาจจะมาต่ออีก
อภัยเราด้วยคนอ่านเจ้าขา ไม่เอาไหนเล๊ย
สุดท้ายนี้ อยากอ่านฟิคคคคค คิดถึงฟิคที่เข้าอ่านในบอร์ดง่ายๆ แบบครอบครัว และขึ้นวันใหม่ทีไรก็ปาไป2หน้า ประมาณว่าอ่านกันไม่ทัน.........เนอะ!!
((เรื่องเก่ายังมีกะใจจะแต่งอยู่ค่ะ รอไปก่อนนะก้ะ))
เขียนเมื่อวันที่ 
